Nú er farið að vora allsvakalega hér í Basel, sólin hefur skinið í heiði upp á hvern dag í næstum tvær vikur og í bænum eru farnar að sjást sumarkjólklæddar stúlkur á gamaldags reiðhjólum.
Í vorblíðunni er fátt betra en að sitja í sólinni við bakka Rínarfljóts, snæða svissneskan súkkulaðiís og fylgjast með mannlífinu: Aldraður (og að því er virðist drukkinn) maður syndir fram hjá í ca. 12°C heitri ánni og sex ára gamalt barn að leik með föður sínum dettur sér og öðrum til undrunar alklætt út í Rín svo litlu munar að faðirinn sjái á eftir barni sínu í gin nálægrar vatnsaflsrafstöðvar. Ekki skemmir það síðan góðan vordag að á heimleiðinni geng ég fram á dýrðlega skreytta hljómsveitarrútu sjálfs DJ Bobo!
Hinn 45 ára gamli vampírupoppari DJ Bobo er langfrægasti tónlistarmaður Svisslendinga og nýtur frægðar beggja vegna Atlantsála. Kjeppinn var víst með tónleika hér í bæ í dag sem ég missti því miður af. Það hefði verið klikkað að fara, það voru meira að segja ódýrari miðar í boði fyrir þá sem mættu uppábúnir sem vampírur! Tónleikar DJ Bobo bjóða upp á allt: sprengingar, kastalarústir, foss, 30m háan eldspúandi dreka og heila hirð svífandi vampíra; ekki einu sinni Mercedes Club eru svalari en þetta! Bóbóinn veit líka hvað foreldrar aðdáenda sinna vilja, og hafði tónleikana því kl. 16 í eftirmiðdaginn svo þeir yrðu örugglega búnir fyrir háttatíma flestra tónleikagesta.
Á youtube.com er svo geypilegt úrval gullmola með DJ Bobo - tónlistarmyndbönd hans eru listrænir sigrar.
Í gærkvöldi spilaði ég á vel heppnuðum fönktónleikum með hljómsveitinni "Das Knuf" (sem héti reyndar "Die Rheingold Sensation" hefði ég fengið að ráða því). Á meðan við stilltum upp fyrir sándtjekk fyrr um daginn lagði hinn geðþekki trompetleikari sveitarinnar fyrir mig eftirfarandi gátu, sem tók mig þó nokkuð langan tíma að leysa þó svarið sé í raun einfalt:
Við ímyndum okkur súkkulaðiverksmiðju (því við erum í Sviss). Í verksmiðjunni standa tíu númeruð færibönd sem öll eiga að framleiða 100 gramma súkkulaðistykki. Ein vélin er hins vegar gölluð og framleiðir eingöngu 90 gramma stykki (þó er ekki sjáanlegur munur á stykkjunum).
Nú viljum við vita hvert færibandanna tíu er gallað og höfum eitt stykki vigt okkur til handargagns. Við megum setja eins mörg súkkulaðistykki af eins mörgum færiböndum og við viljum á vigtina, en við megum bara vigta einu sinni! Hvernig getum við með þessari aðferð komist að því hvaða færiband er gallað?
Nú um helgina lagði ég í litla lestarferð og heimsótti hann Helga Jason, félaga minn í Zürich. Saman könnuðum við ýmsa menningarkima borgarinnar, allt frá huggulegum áströlskum veitingastað til afskaplega subbulegs dauðarokkbars.
Einhverntímann á meðan þessu stóð varpaði Helgi fram eftirfarandi spurningu, sem mér finnst mjög áhugaverð: Ef þú mættir velja þér einn hlut til eignar, og téður hlutur mætti hafa einhvern einn ákveðinn eiginleika, hvaða hlut myndirðu velja?
Það er þó ekki hægt að velja sér hlut sem hefur þann eiginleika að geta allt, eða eitthvað í þá áttina. Hins vegar má vel velja hluti með eiginleika sem ekki eru til eins og staðan er í dag. Hugmyndir væru t.d. röntgengleraugu, taska sem tekur endalaust við nýjum hlutum án þess að þyngjast eða stækka, tæki sem heldur manni ávallt ungum o.s.frv.
Eftir smá umhugsun komst ég að því að ég myndi sennilega velja mér bílinn úr Back to the Future II. Sá gripur er einmitt sólarknúinn sportbíll úr ryðfríu stáli sem auk þess getur svifið og ferðast um í tíma - hversu svalt væri að eiga einn þannig?
Er það bara ég, eða er eitthvað skrítið við þessa atburðarás:
1) Hafist er handa við að tvöfalda hættulegasta þjóðveg ónefnds lands í öryggisskyni. 2) Framkvæmdir stöðvast einhverra hluta vegna í miðju kafi og vegurinn er enn hættulegri en áður, sökum þess að á mörgum erfiðustu köflunum er nú álíka jafnmörg umferðarskilti að finna og í Surtsey. 3) Slysatíðni stóreykst fæstum til undrunar og fram koma fjölmargar raddir um að eitthvað þurfi að aðhafast í málinu. 4) Ekkert er aðhafst mánuðum saman og slys halda áfram. 5) Frægur einstaklingur lendir í slysi á veginum og í kjölfarið kemur faðir viðkomandi (sem vill svo til að er enn frægari) fram í fjölmiðlum og krefst úrbóta á veginum. 6) Daginn eftir er þegar hafist handa við að setja upp nýjar merkingar, að því er virðist í því skyni að engir frægir einstaklingar þurfi hér eftir að slasast vegna illa merktra vegarkafla.
Mér finnst eitthvað einkennilegt við þetta allt saman... get bara ekki alveg komið því fyrir mig hvað það er.
Gullkorn dagsins er úr stjörnuspá Mbl.is, sem ég rak óvart augun í:
„Hrútur: Samtal er eins og þvottaprógramm. Þú getur afeitrað reynslu með því að ræða hana við einhvers sem þú treystir. Láttu svo þjáninguna þorna úr."
Nú veit ég af hverju ég forðast af fremsta megni að lesa stjörnuspár. Það væri samt gaman að eiga random-sentence-generator forritið sem hlýtur að vera notað við meitlun þeirra fíngerðu listaverka sem spárnar eru.
Þegar ég kom heim áðan stóð af einhverjum undarlegum ástæðum afskaplega ljótt grasker fyrir framan húsdyrnar hjá mér. Þetta væri jafnvel mjög sigurstranglegur kandídat í keppni um ljótasta grasker veraldar. En nóg um grænmeti.
Ég bý á fyrstu hæð í ósköp venjulegu fjölbýlishúsi hérna í Basel. Á jarðhæðinni er lítil matvörubúð sem ber hið skemmtilega nafn "Profit Point", rekin af hinum tyrkneska Hr. Uyumaz. Þessi verslun er fjölskyldurekin, sem þýðir að hún má vera opin lengur en venjulegar búðir. En það þýðir líka að Hr. Uyumaz er í vinnunni næstum 12 tíma á dag, 365 daga á ári; hann er eiginlega alltaf þarna og eyðir örugglega súrrealískt litlum tíma með konu sinni og börnum.
Þegar ég og meðleigjandi minn, útvarpsmaðurinn Moritz, sóttum um íbúðina fyrir rúmum tveimur árum síðan vorum við frekar heppnir að hreppa hana, því það voru tvær umsóknir um þessa íbúð. Hr. Uyumaz og fjölskylda búa nefnilega fullkomlega í hinum enda bæjarins, en langaði (mjög skiljanlega) til þess að létta sér lífið með því að búa í 10 sekúndna fjarlægð frá búðinni sinni.
Í hinum harða leigubransa gilda lög frumskógarins, og því tókum við Moritz að sjálfsögðu boði leigusalans um íbúðina, á meðan Hr. Uyumaz býr ennþá útí rassgati. Hann veit auðvitað mætavel hverjir við erum, og að við höfðum af honum draumaíbúðina, og því er samband okkar nokkuð furðulegt. Ég fer reglulega í búðina hans, og hef ótal sinnum átt eftirfarandi samtal, alltaf eins:
U (með gervibros á vör): Sæll.
Ég (líka með gervibros): Já, sæll. Ég ætla nú bara að kaupa þessa freðnu pizzu hérna.
U: Já. Fleira?
Ég: Uuu... nei. Neinei.
U (kumpánlega, en þó með dularfullan svip sem gefur til kynna að mér sé fyrir bestu að íhuga vel hverju ég svara): Hérna, eruð þið ekkert að fara að flytja, ha?
Ég (læt ekki bugast og strekki á gervibrosinu): Já, flytja... ég bara er ekkert alveg viss. Við verðum nú allavega nokkra mánuði í viðbót sko...
U (skyndilega afar alvörugefinn á svip): Þið látið mig vita áður en þið segið upp íbúðinni, ekki satt?
Ég enda auðvitað á að lofa öllu fögru um það, og hef líka á dagskránni að efna loforðið. En mér verður stundum hugsað til þess hverjar afleiðingar þess gætu orðið að gleyma hreinlega að láta hann vita áður en við flytjum út. Ég hef nefnilega lúmskt á tilfinningunni að Hr. Uyumaz og lagsmenn hans gætu haft uppi á mér hvar sem er í veröldinni ef þeir vildu, og að sá fundur yrði mér ekki mjög heilsusamlegur.
Á Íslandi hef ég aldrei gerst svo frægur að fara á þorrablót. En fjarlægðin frá Fróni gerir fjöllin blá og mennina með, og þannig hef ég tvö undanfarin ár farið á blót Íslendinga hér í Basel. Í bæði skiptin hafa það verið elghress kvöld sem lengi verða í minnum höfð.
Eftir mat, drykk, söng og almenn fíflalæti á sjálfu blótinu í ár lá leið mín og fleiri blótsgesta á írska barinn, sem er að sjálfsögðu hressasti barinn í bænum: Hann er svo hress, að þar er hægt að lenda í því að vera hent út og hafa afar stóra og mikla, reiða og ofbeldishneygða dyraverði sitjandi ofan á sér löngum stundum að ástæðulausu.
Þetta er allt svo hresst, að sökum reiði í garð hinna ofbeldisfullu dyravarða getur komið fyrir að menn hringi á lögregluna sem þvertekur fyrir að koma þótt full ástæða væri til... þá hringja menn aftur, og aftur þar til neyðarnúmerið 112 hótar lögsókn á hendur mönnum og hættir svo að ansa.
Þetta er meira að segja allt svo hresst að á þessum tímapunkti eru menn orðnir það þreyttir á óréttlæti þessa heims og máttleysi einstaklingsins andspænis þeim öpum sem valdið hafa, að þeir hringja bara á slökkviliðið og skálda upp eldsvoða inni á hressa barnum, allt til þess að skapa sem mest vandræði og öngþveiti; til þess að láta einhvernveginn til sín taka þegar allt annað bregst. Ólíkt löggunni kom slökkviliðið umsvifalaust á staðinn og ég forðaði mér hið snarasta.
Þetta síðasta er reyndar frekar gróft lögbrot. Í ljósi þess hvað allt er pottþétt og ferkantað hér í Sviss held ég að frekar strangt sé tekið á öllu svona. Þrátt fyrir það hef ég ekki enn verið sektaður fyrir þetta eitursnjalla uppátæki, en bíð spenntur eftir þeim degi sem bréf þess efnis smeygir sér inn um bréfalúguna.
